ویتالیک بوترین هشدار داده است که افزایش پیچیدگی اتریوم، آینده صد ساله این شبکه را با خطر مواجه میکند.
او همچنین راهحلی پیشنهاد داده که مستلزم رویکردی صریح برای «جمعآوری زباله» در توسعه پروتکل است؛ رویکردی که سادگی را بر افزودن ویژگیهای جدید اولویت میدهد.
نگرانیها درباره «تورم» اتریوم
در آخرین نوشتههای خود در شبکههای اجتماعی، همبنیانگذار اتریوم توضیح داده است که «تورم» بیش از حد، امنیت، غیرمتمرکز بودن و توانایی شبکه برای باقی ماندن بهعنوان یک سیستم «بدون نیاز به اعتماد» را تضعیف میکند.
او نوشته است: «یکی از جنبههای مهم و همواره دستکمگرفتهشدهی ‘بدون نیاز به اعتماد بودن’، ‘عبور از آزمون ترک کردن’ و ‘خودمختاری’، سادگی پروتکل است.»
استدلال او بر این پایه استوار است که حتی اگر اتریوم بسیار غیرمتمرکز و مقاوم باشد، در صورتی که به مجموعهای از صدها هزار خط کد و انواع رمزنگاری پیچیده تبدیل شود، باز هم ممکن است دچار اختلال شود. به گفته او، چنین سیستمی در آزمونهای بدون نیاز به اعتماد بودن، ترک کردن و خودمختاری شکست میخورد؛ زیرا کاربران مجبورند برای درک نحوه عملکرد آن به گروه کوچکی از کارشناسان تکیه کنند، تیمهای جدید در صورت توقف تیمهای فعلی برای حفظ کیفیت با مشکل مواجه میشوند و اگر حتی کارشناسان هم نتوانند پروتکل را بهطور کامل بررسی و درک کنند، کاربران نمیتوانند واقعاً مالک آن باشند.
مشکل دیگر این است که با رشد اتریوم، امنیت آن کاهش مییابد؛ زیرا هر بخش از سیستم ریسک خرابی دارد، بهویژه زمانی که بخشها بهصورت پیچیده با یکدیگر تعامل دارند.
بوترین همچنین توسعهدهندگان را از افزودن شتابزده ویژگیهای جدید برای نیازهای خاص برحذر داشت. او با وجود اذعان به اینکه این ویژگیها ممکن است در کوتاهمدت کارایی ایجاد کنند، معتقد است که در بلندمدت به خودمختاری و هدف ایجاد سیستمی غیرمتمرکز و پایدار برای صد سال آینده آسیب میزنند.
او همچنین اشاره کرد که مشکل اصلی، نحوه ارزیابی ارتقاهای اتریوم است. زمانی که تغییرات بر اساس بزرگی آنها نسبت به سیستم فعلی سنجیده میشوند، سازگاری با نسخههای قبلی باعث میشود توسعهدهندگان ویژگیهای بیشتری اضافه کنند تا حذف، که این موضوع به تورم منجر میشود.
رویکرد «جمعآوری زباله»
همبنیانگذار اتریوم راهحلی پیشنهاد داده که فرآیند توسعه شبکه را به یک فرآیند «جمعآوری زباله» تبدیل میکند. او سه معیار برای سادهسازی مطرح کرده است؛ از جمله کاهش تعداد خطوط کد به اندازهای که در یک صفحه جا بگیرد. معیار دیگر، پرهیز از وابستگی غیرضروری به بخشهای پیچیده مانند چندین سیستم رمزنگاری است و همچنین افزودن قیود بیشتری که اتریوم بتواند بر آنها تکیه کند؛ مانند محدودیتهای EIP-6780 برای تغییر اسلاتهای ذخیرهسازی و حداکثر هزینه پردازش تراکنش در EIP-7825.
بوترین همچنین معتقد است که جمعآوری زباله را میتوان با گامهای کوچک، مانند سادهسازی ویژگیهای موجود، یا با تغییرات بزرگتر مانند انتقال از اثبات کار به اثبات سهام، محقق کرد. او همچنین روشی با عنوان «سازگاری معکوس به سبک Rosetta» پیشنهاد داده که در آن بخشهای دشوار اما کماستفاده، همچنان در دسترس باقی میمانند اما از پروتکل اصلی خارج شده و بهصورت قرارداد هوشمند پیادهسازی میشوند.
منبع: لینک خبر
