آخرین سیگنال‌های کانال و بازده آن‌ها را ببینید

محافظت از رمزنگاری در برابر کوانتوم ممکن است با هزینه‌ای شگفت‌انگیز همراه باشد

نسخه صوتی مقالهاین صدا با هوش مصنوعی تولید شده است.

انتقال به رمزنگاری مقاوم در برابر کوانتوم ممکن است هزینه بالایی برای عملکرد بلاکچین‌های عمومی، به‌ویژه شبکه‌های لایه ۱ مانند اتریوم، سولانا و ترون داشته باشد، طبق گزارشی از سازمان بین‌المللی کمیسیون‌های اوراق بهادار (IOSCO).

این سند نشان داد که جایگزینی رمزنگاری منحنی بیضوی موجود (ECC) با امضاهای رمزنگاری پساکوانتومی (PQC) ممکن است پردازش تراکنش‌ها را کند کرده، ازدحام شبکه را افزایش دهد و هزینه‌ها را بالا ببرد، عمدتاً به این دلیل که امضاهای جدید به طور قابل توجهی به داده‌ها و قدرت محاسباتی بیشتری نیاز دارند.

فدا کردن سرعت و کارایی

در حالی که امضاهای ECC که به طور معمول استفاده می‌شوند معمولاً ۶۴ بایت هستند، امضاهای تولید شده با استفاده از طرح ML-DSA-44 استاندارد شده توسط NIST تقریباً ۲۴۲۰ بایت هستند که آن‌ها را ۳۵ تا ۴۰ برابر بزرگ‌تر می‌کند. این تفاوت می‌تواند فشار قابل توجهی بر ظرفیت شبکه‌های L1 وارد کند، جایی که هر تراکنش باید پردازش، تأیید و در سراسر شبکه منتقل شود.

امضاهای بزرگ‌تر به معنای داده‌های بیشتری است که از طریق سیستم منتقل می‌شود، نیازهای ذخیره‌سازی بیشتری برای گره‌ها و احتمالاً انتشار بلوک کندتر. تأثیر بر عملکرد می‌تواند قابل توجه باشد. IOSCO به شواهدی از شبکه آزمایشی مقاوم در برابر کوانتوم سولانا اشاره کرد، جایی که جایگزینی امضاهای ECC با گزینه‌های پساکوانتومی منجر به کاهش تقریباً ۹۰ درصدی در توان عملیاتی شد.

چالش محدود به عملکرد فنی نیست. از آنجا که مکانیزم‌های رمزنگاری در ساختارهای تراکنش و قوانین اجماع شبکه‌های L1 گنجانده شده‌اند، جایگزینی آن‌ها نیاز به تغییرات در سطح پروتکل، از جمله هارد فورک‌ها دارد. بر خلاف سیستم‌های مالی متعارف، جایی که یک اپراتور مرکزی می‌تواند به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری را در زیرساخت‌ها اجرا کند، بلاکچین‌های غیرمتمرکز به هزاران تأییدکننده مستقل و اپراتور گره برای هماهنگی به‌روزرسانی‌های خود وابسته‌اند.

این می‌تواند مهاجرت را کند و ناپایدار کند و در نهایت برخی حساب‌ها، قراردادهای هوشمند و دارایی‌ها را حتی پس از معرفی ویژگی‌های مقاوم در برابر کوانتوم در سایر نقاط شبکه، وابسته به کلیدهای آسیب‌پذیر در برابر کوانتوم باقی بگذارد.

از اثبات‌های تقلب تا SNARKها

شبکه‌های لایه ۲ با مجموعه‌ای متفاوت از چالش‌ها مواجه هستند. اگرچه این سیستم‌ها تراکنش‌ها را به‌صورت آفلاین پردازش یا تجمیع می‌کنند تا سرعت را بهبود بخشند و بار روی شبکه‌های L1 زیرین خود را کاهش دهند، اما همچنان به زنجیره‌های میزبان خود برای عملکردهای امنیتی مهم، از جمله تسویه، پل‌ها، در دسترس بودن داده‌ها و تأیید وابسته‌اند. این بدان معناست که پذیرش رمزنگاری مقاوم در برابر کوانتوم در سطح L2 به تنهایی ممکن است کافی نباشد اگر اجزای حیاتی در L1 زیرین همچنان آسیب‌پذیر باشند.

نگرانی‌هایی نیز برای رول‌آپ‌های خوش‌بین و بدون دانش مطرح شد. رول‌آپ‌های خوش‌بین به مکانیزم‌های اثبات تقلب وابسته‌اند که به تراکنش‌های نامعتبر اجازه می‌دهد در یک دوره مشخص به چالش کشیده شوند، در حالی که رول‌آپ‌های بدون دانش به اثبات‌های رمزنگاری برای تأیید تراکنش‌های آفلاین قبل از تسویه آن‌ها در L1 وابسته‌اند. بسیاری از سیستم‌های مبتنی بر SNARK موجود به ECC وابسته‌اند و ممکن است نیاز به اصلاح یا جایگزینی داشته باشند.

از سوی دیگر، سیستم‌های مبتنی بر STARK عمدتاً از رمزنگاری مبتنی بر هش استفاده می‌کنند که به عنوان مقاوم‌تر در برابر حملات کوانتومی در نظر گرفته می‌شود، اگرچه امنیت آن‌ها هنوز به پارامترهای مناسب و قدرت توابع هش زیرین وابسته است.