ویتالیک بوترین معتقد نیست که نگرانی فزاینده درباره اینکه هک مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند امنیت سایبری را به طور فزاینده‌ای دشوار کند، موجه است. در یک پست اخیر، هم‌بنیان‌گذار اتریوم گفت که با این ایده که هک هوش مصنوعی به معنای «محکوم بودن امنیت سایبری» است، مخالف است.
او در عوض گفت که امنیت می‌تواند به طور طبیعی به نفع حفاظت باشد، زمانی که مردم سیستم‌های درست را بسازند و از ابزارهای تأیید قوی‌تر استفاده کنند.
درباره هکرهای هوش مصنوعی و آینده امنیت سایبری
بوترین یک مثال ساده شامل هوش مصنوعی پیشرفته و ریاضیات ارائه داد. او گفت،
«اگر هوش مصنوعی بتواند ناویه-استوکس و قضیه آخر فرما را اثبات کند، پس هوش مصنوعی می‌تواند گزاره ‘این برنامه امن است’ را به عنوان یک قضیه ریاضی اثبات کند. حتی اگر برنامه بسیار پیچیده باشد.»
با این حال، بوترین تأکید کرد که تعریف اینکه واقعاً «امن» به چه معناست، بسیار سخت‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد. یک سیستم می‌تواند نگرانی‌های امنیتی بسیار متفاوتی داشته باشد که باید در نظر گرفته شوند. تعاریف امنیتی می‌توانند بسیار جزئی و دقیق شوند. آن‌ها می‌توانند پوشش دهند که یک مهاجم چگونه ممکن است با یک سیستم تداخل کند، اطلاعات چگونه می‌تواند نشت کند، و چه اتفاقی می‌افتد اگر بخش‌های مختلف نرم‌افزار یا سخت‌افزار دچار نقص یا نفوذ شوند.
به همین دلیل، بوترین گفت که خوانا کردن تعاریف برای انسان‌ها بسیار مهم است. او این را شاید تنها «زبان سطح بالا» دانست که در حال حاضر اهمیت دارد. بوترین همچنان معتقد است که برای اجزای حیاتی امنیتی، تعریف می‌تواند سطح حمله بسیار کوچک‌تری نسبت به خود پیاده‌سازی داشته باشد.
تأیید اینکه آیا تعریف کافی است یا نه، همچنین می‌تواند قابل مدیریت‌تر از اسکن مستقیم کد باشد. او گفت ابزارهای بهتر می‌توانند این فرایند را حتی عملی‌تر کنند.
او حتی مزیتی در کار با تعاریف می‌بیند. آن‌ها افزایشی هستند. اگر دو گروه دو تعریف متفاوت داشته باشند، توسعه‌دهندگان می‌توانند اثبات کنند که یک برنامه هر دو را برآورده می‌کند. اگر دو تعریف نتوانند همزمان برآورده شوند، این تضاد ایزوله شده و به یک مسئله مهم برای پروژه تبدیل می‌شود تا به آن رسیدگی کند.
تأیید کل برنامه
کد به این شکل کار نمی‌کند، به گفته هم‌بنیان‌گذار اتریوم. اگر یک برنامه از بخش‌های مختلفی تشکیل شده باشد، یک باگ در هر یک از این بخش‌ها می‌تواند کل برنامه را به خطر بیندازد. بوترین اذعان کرد که این رویکرد برای هر نوع نرم‌افزاری به یک اندازه خوب کار نمی‌کند. در برخی موارد، مانند اجزای رابط کاربری، تعریف ممکن است تقریباً به بزرگی پیاده‌سازی باشد.
اما برای بسیاری از اجزای حیاتی، او گفت که تفاوت واقعی است. او به طور خاص به پروتکل‌های انتقال پیام، سندباکس‌ها و سیستم‌های رمزنگاری مانند SNARKها و رمزنگاری کاملاً همومورفیک اشاره کرد. قبلاً، توسعه‌دهندگان اغلب فقط بخش‌هایی از کد خود را که فکر می‌کردند حیاتی برای امنیت است، تأیید می‌کردند. بقیه بدون بررسی رها می‌شد. در حالی که این موضوع زمانی قابل درک بود که تأیید دشوار و کمیاب بود، او معتقد است که هوش مصنوعی مدرن وضعیت را تغییر می‌دهد.
برای بوترین، بنابراین پاسخ صرفاً این نیست که امید داشته باشیم «آدم‌های خوب» قبل از «آدم‌های بد» آسیب‌پذیری‌ها را پیدا کنند. استراتژی مهم‌تر این است که کد را از همان ابتدا بسیار مقاوم‌تر کنیم. به گفته او، بدون این نوع کار، آینده‌ای برای بلاکچین‌ها، به ویژه آن‌هایی که بر مقیاس‌پذیری و حریم خصوصی تمرکز دارند، وجود ندارد.